«ΣΠΑΣΜΕΝΟ» Ή... ΝΕΚΡΟ ΘΕΛΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ;

«ΣΠΑΣΜΕΝΟ» Ή... ΝΕΚΡΟ ΘΕΛΕΙ Η ΚΥΒΕΡΝΗΣΗ ΤΟΝ ΝΙΚΟ ΡΩΜΑΝΟ;

Ο Μάνος Χατζηδάκης για τους νεαρούς με τις μολότωφ (και τους οπλοφορούντες αστυνομικούς), Ιανουάριος 1990

Γιώργος Μαστοράκης. Ο Μάνος Χατζιδάκις και οι 15χρονοι με τις μολότωφ: Ένα βράδυ στο σπίτι του Χορν. 

                                                                                                                          8 Δεκεμβρίου 2014

"Όταν έχω να κρίνω ανάμεσα σ’ ένα παιδί 15 χρόνων, που πετάει μολότωφ, κι έναν τριαντάρη εκπαιδευμένο αστυνομικό, που κρατάει πιστόλι, εγώ είμαι με το μέρος του παιδιού και όχι του αστυνομικού" είχε πει ο Μάνος Χατζιδάκις( Ιανουάριος 1990)

Τον Ιανουάριο του 1990 ήμαστε καλεσμένοι κάποιο βράδυ στο σπίτι του Δημήτρη Χορν, στην οδό Βασιλέως Γεωργίου. Παρόντες άλλοι δέκα φίλοι του, προερχόμενοι κυρίως από καλλιτεχνικούς χώρους.

Στη διάρκεια του δείπνου, κύριο θέμα συζήτησης ήταν η δίκη του αστυνομικού Αθανάσιου Μελίστα, που είχε πυροβολήσει και σκοτώσει τον δεκαπεντάχρονο Μιχάλη Καλτεζά, κατά τη διάρκεια επεισοδίων στα Εξάρχεια.

Το Εφετείο, δικάζοντας σε δεύτερο βαθμό, τον είχε αθωώσει καθώς είχε δεχθεί ότι τελούσε σε κατάσταση άμυνας, δεδομένου ότι ο νεαρός είχε πετάξει εναντίον του βόμβα μολότωφ.

 Οι συνδαιτημόνες του Χορν επαινούσαν την απόφαση του δικαστηρίου και πρόσθεταν ότι λογικά και σωστά ένας αστυνομικός πυροβολεί όταν κινδυνεύει να καεί ο ίδιος από τις μολότωφ.

Το δείπνο συνεχιζόταν όπως και η συζήτηση˙ χτύπησε το κουδούνι και μπήκε καθυστερημένος, ως συνήθως, ο Μάνος Χατζιδάκις.

Παρακολούθησε για λίγο τα λεγόμενα. Και πήρε το λόγο, με έντονο ύφος: «Όταν έχω να κρίνω ανάμεσα σ’ ένα παιδί 15 χρόνων, που πετάει μολότωφ, κι έναν τριαντάρη εκπαιδευμένο αστυνομικό, που κρατάει πιστόλι, εγώ είμαι με το μέρος του παιδιού και όχι του αστυνομικού. Εκτιμώ βαθύτατα ένα παιδί που εξεγείρεται και βγαίνει στους δρόμους για να διαμαρτυρηθεί, έστω κι αν υπερβάλλει, έστω και αν κρατάει μολότωφ. Και δεν εκτιμώ καθόλου έναν αστυνομικό που το πυροβολεί. Ό,τι και άν έχει γίνει, όπως και άν έχουν τα πράγματα, θεωρώ τραγικό λάθος την αθώωση του αστυνομικού. Και πολύ κακό μήνυμα, που στέλνουμε στα νέα αυτά παιδιά, το υγιέστερο κομμάτι της κοινωνίας μας, που δεν έχει ακόμη διαφθαρεί, όπως εμείς.»

Σώπασαν όλοι. Κανείς δεν απάντησε. Και ο Χορν άλλαξε αμέσως θέμα συζήτησης. Λίγο αργότερα ο Μάνος Χατζιδάκις έφυγε, δείχνοντας με τον τρόπο του ότι δεν τον ενδιέφερε ιδιαιτέρως η συγκεκριμένη παρέα και οι συζητήσεις της.

Γνωρίζετε ότι ... Ελλάδα. Κοινωνικά. Γκράφιτι στις φυλακές Αυλώνα.

Ελλάδα. Κοινωνικά. Γκράφιτι στις φυλακές Αυλώνα. 
380 ανήλικοι και νέοι κρατούμενοι συμμετέχουν στο Προαιρετικό Πολιτιστικό Πρόγραμμα

Δεκέμβριος 2014 ( Κοσμαδοπούλου Ευαγγελία, Τσάλη Χριστίνα)

Στο Ειδικό Κατάστημα Κράτησης Νέων του Αυλώνα αριθμούνται περίπου 380 ανήλικοι και νέοι κρατούμενοι. Φέτος, πραγματοποιήθηκε το Προαιρετικό Πολιτιστικό Πρόγραμμα που είχε θέμα «Ζωγραφική Τοίχου» και έγινε δεκτό με χαρά από τους μαθητές-κρατούμενους και προσέλκυσε το ενδιαφέρον  τους, δεδομένου του ότι ήταν μια ευκαιρία για αυτούς να αναδείξουν το ταλέντο τους, να εκφραστούν ελεύθερα, να γεμίσουν δημιουργικά το χρόνο τους και να δώσουν χρώμα και ζωή στο μουντό γκρι των τσιμεντένιων χώρων της φυλακής.

Σε αυτό το Πρόγραμμα συμμετείχαν εικοσιτρείς νέοι φοιτητές της Ανώτατης Σχολής Καλών Τεχνών, οι οποίοι  συνέπραξαν με κρατούμενους του Ειδικού Καταστήματος Κράτησης Νέων του Αυλώνα με αποτέλεσμα 1000 τ.μ. τοίχου των χώρων αυτών να καλυφθούν από γκράφιτι που εκφράζουν με χρώματα και σχέδια τις σκέψεις, τους φόβους, τις ελπίδες τους και τα συναισθήματά των νέων.

Πηγή:http://www.ekkna.net/index.php/drastiriotites-ekdiloseis/36-grafiti-stis-fylakes-avlona

Γνωρίζετε ότι ... Ελλάδα. Κοινωνικά. Πώς Είναι η Ζωή Ενός Οροθετικού στην Ελλάδα;

Ελλάδα. Κοινωνικά. Πώς Είναι η Ζωή Ενός Οροθετικού στην Ελλάδα;

Δεκέμβριος 2014 (Επιλογή: Κοσμαδοπούλου Ευαγγελία και Τσάλη Χριστίνα)

Φέτος συμπληρώνονται 30 χρόνια από τότε που διαγνώστηκαν τα πρώτα κρούσματα HIV στην Ελλάδα. Παρά το γεγονός ότι όλα αυτά τα χρόνια η επιστήμη της ιατρικής και η κοινωνία έχει προχωρήσει, το επίπεδο κοινωνικής συνείδησης και ευαισθητοποίησης παρέμεινε κολλημένο στο 1984. Οι οροθετικοί εξακολουθούν να υφίστανται διακρίσεις που διαπερνούν όλο το φάσμα της ζωής τους με αποτέλεσμα το στίγμα να γίνεται πιο σκληρό από την ίδια την ασθένεια.

Σύμφωνα με τα στοιχεία που έδωσε στη δημοσιότητα το ​Κέντρο Ελέγχου και Πρόληψης Νοσημάτων (ΚΕΕΛΠΝΟ) από το ​1984 μέχρι και τις 31 Οκτώβριου 2014 είχαν δηλωθεί στην Ελλάδα 14.288 λοιμώξεις με τους 3.638 φορείς να έχουν εκδηλώσει AIDS και τους 6.850 να υποβάλλονται σε αντιρετροϊκή θεραπεία. Οι θάνατοι ανέρχονται στους 2.471. Συγκριτικά με την τριετία 2011-2013 για πρώτη φορά φέτος καταγράφεται μείωση των κρουσμάτων, αφού το 2013 είχαν καταγραφεί 7,2 περιστατικά HV ανά 100.000 άτομα, ενώ το 2014 ο ρυθμός εμφάνισης έχει πέσει στο 5,9 ανά 100.000.

Πηγή:Vice Πώς Είναι η Ζωή Ενός Οροθετικού στην Ελλάδα;,  http://www.vice.com/gr/read/deite-to-tetarto-epeisodio-tis-seiras-beyond-gender-greece-vice

 

Γρηγόρης Λάζος. Μαθήματα φυλακής.

Από τη στήλη 'Πείτε μας τη γνώμη σας' της εφημερίδας Το Βήμα (ως τις 20:00 της 8ης Δεκεμβρίου 2014):

 

Στην εν εξελίξει άτυπη ψηφοφορία με πρόταση έκφρασης γνώμης την

 

Ο Ν. Ρωμανός κάνει απεργία πείνας γιατί δεν του δίνουν άδεια να παρακολουθεί μαθήματα στο ΤΕΙ. 

Εσεις πιστεύετε ότι ... 

και τέσσερις εναλλακτικές επιλογής, ως τις 20:00 της 8ης Δεκεμβρίου 2014 το αποτέλεσμα ήταν

 

Πρέπει να του παραχωρούνται άδειες να παρακολουθεί μαθήματα στο ΤΕΙ: 1139 ψήφοι ή 26.49%

Πρέπει να παρακολουθεί τα μαθήματα από τη φυλακή: 2172 ψήφοι ή 50.52%

Πρέπει να εκτίσει την ποινή χωρίς ευεργετήματα: 839 ψήφοι ή 19.52%

Δεν ξέρω / Δεν απαντώ: 149 ψήφοι ή 3.47%

 

Στο συγκεκριμένο κοινό που κατέθεσε επιλογή είναι εμφανής η επικράτηση μιας (νεο)συντηρητικής ποινικότητας και τιμωρητικότητας που στρέφεται ειδικά προς τον Νίκο Ρωμανό, ή μάλλον, ευρύτερα προς τις πολιτικά και πολιτισμικά ενεργές κοινότητες των αντιεξουσιαστών. Είναι χαρακτηριστικό το ότι αποδίδεται μεγαλύτερη σημασία στην ποινική τιμώρηση παρά την εκπαιδευτική διαδικασία. Μάλιστα, περίπου ένας-μία στους-ις δύο θεωρεί ότι ότι είναι δυνατό να υπάρχει παιδεία σε συνθήκες φυλακής. Εκτιμούν ότι πρέπει να παρέχεται στον έγκλειστο τόση παιδεία όση μπορεί να χωρέσει στη φυλακή. Άλλωστε, και το Βήμα αποδέχεται τον ποινικής παρά παιδειακής έμπνευσης χαρακτηρισμό 'ευεργέτημα', ως εάν το να επιτρέπεται η πρόσβαση στο  πολιτισμικό αγαθό της παιδείας δεν συνιστά αυτονόητο μιας πολιτισμένης κοινωνίας αλλά 'χάρη' που παρέχει (με μέτρο) το 'μεγαλόχαρο' ποινικό σύστημα. Και για επτά στους-ις δέκα που κατεθεσαν την γνώμη τους, ο Ρωμανός δικαιούται του ειδικού τύπου της 'εξ αποστάσεως παιδείας στο κελί' ή δεν δικαιούται ούτε καν αυτό το 'ευεργέτημα'.         

Ο ΜΑΤατζής για τον ξυλοδαρμό του διαδηλωτή: Τον χτύπησα γιατί μου έβρισε τη μάνα! - ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Ο ΜΑΤατζής για τον ξυλοδαρμό του διαδηλωτή: Τον χτύπησα γιατί μου έβρισε τη μάνα! - ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Τα ΜΑΤ επιβάλλουν την κοινωνική ειρήνη στους ανάπηρους ...

ΜΙΑ ΣΤΑΛΑ ΝΤΡΟΠΗ ΕΧΕΤΕ;

Νίκος Μπογιόπουλος. Για την υπόθεση Ρωμανού, enikos.gr, 5 Δεκεμβρίου 2014 (αναδημοσίευση)

Νίκος Μπογιόπουλος. Για την υπόθεση Ρωμανού, enikos.gr, 5 Δεκεμβρίου 2014 (αναδημοσίευση) 

    Καθόλου τυχαία και καθόλου «απερίσκεπτη» δεν είναι η τακτική της κυβέρνησης στην υπόθεση του καταδικασμένου για ληστεία Ν. Ρωμανού. Όπως καθόλου τυχαία και καθόλου «απερίσκεπτη» δεν ήταν η κίνηση των κυβερνώντων πριν από 1,5 χρόνο να δώσουν στη δημοσιότητα τις φωτογραφίες με εμφανή τα σημάδια της κακοποίησης των συλληφθέντων στην Κοζάνη.

    Κάθε άλλο παρά της διέφυγε, τότε, το γεγονός ότι θα ερχόταν στο φως η αγριότητα των υπηρεσιών καταστολής και οι μέθοδοι λιντζαρίσματος που ακολουθούν. Αυτό ακριβώς ήθελε! Το ίδιο ακριβώς επιθυμεί και σήμερα: Θέλει να διατρανώσει, θέλει να διαλαλήσει προς πάσα κατεύθυνση ότι η «υπέρτατη αξία» του κώδικα βάσει του οποίου «πρέπει» να πορεύεται η κοινωνία δεν είναι άλλη από το «νόμος και τάξη». Και ακόμα παραπέρα: Η κοινωνία «πρέπει» να μάθει και «πρέπει» να αποδεχτεί - ή έστω να συμβιβαστεί και να ανεχτεί - ότι στο πλαίσιο της επιβολής «του νόμου και της τάξης» συμπεριλαμβάνονται όλα τα μέσα. Ακόμα και η μέθοδος της εξόντωσης…
    Tα μαγειρεία της διαμόρφωσης συνείδησης εκείνο στο οποίο στόχευαν εξ αρχής με την υπόθεση του Βελβεντού ήταν η «εξοικείωση» του κοινού με αυτές τις μεθόδους. Η «νομιμοποίησή τους». Ξεκίνησαν με την τακτική καλλιέργειας κλίματος «αποδοχής» του ξυλοδαρμού και του βασανισμού ως «δικαιολογημένου» ή και «αμυντικού» μέσου της εξουσίας, που ασκείται προς όφελος της κοινωνίας. Συνέχισαν με την συκοφαντία ότι οι συλληφθέντες ήταν «τρομοκράτες». Και τώρα προχωρούν στην επόμενη φάση που λέει πως αυτός ο περίφημος «μέσος άνθρωπος», θα πρέπει να συμβιώνει με την ύπαρξη «λευκών κελιών» και με την ιδέα ότι οι εκεί έγκλειστοι έχουν να διαλέξουν:  Η’ θα αποδεχτούν τα «λευκά κελιά» τους ή θα πεθάνουν…
    Ανέκαθεν η τρομοκράτηση και ο εκφοβισμός του κόσμου για όσα θα μπορούσε να πάθει «αν δεν κάτσει ήσυχα» είναι η μια όψη του νομίσματος του κράτους – εισαγγελέα, του κράτους – χωροφύλακα, του κράτους – δεσμοφύλακα. Η άλλη όψη είναι εκείνη που φιλοτεχνούν τα ιδεολογικά και κατασταλτικά όργανα του κράτους: Να δημιουργήσουν ένα αίσθημα «συμφιλίωσης» με τη βαρβαρότητα, στην οποία ο λαός θα παραδοθεί «ανεπαισθήτως» μέσα από τη δύναμη της εικόνας μιας «ανυποχώρητης» και «άτεγκτης» εξουσίας.
    Ο λαός - σκέφτονται οι κυβερνώντες – θα λάβει καλύτερα το μήνυμα «κάτσε Βασίλη φρόνιμα να γίνεις νοικοκύρης» μέσα από τέτοιες εικόνες που θα τον να κάνουν να «συνηθίσει» τέτοιες συμπεριφορές. Και είναι ευκολότερο να τις «αποδεχτεί» και να τις «συνηθίσει» αν οι συμπεριφορές αυτές ακολουθηθούν - και διαφημιστεί ότι ακολουθούνται - απέναντι σε ληστές, απέναντι σε ενδεχόμενους τρομοκράτες, απέναντι σε «αποσυνάγωγους».
     Ο λόγος είναι απλός: Αν ο λαός «διδαχτεί» να βλέπει σαν «λογικό» το να πέφτει και «καμιά ψιλή» σε ακινητοποιημένους ληστές και σε έγκλειστους τρομοκράτες, αν «διδαχτεί» να βλέπει σαν «λογικό» μέσο «σωφρονισμού» την εξώθηση σε φυσική εξόντωση του «εγκληματία» ή του εγκληματία, τότε είναι πιο εύκολο, όντας «εξοικειωμένος» με αυτές τις συμπεριφορές, να μη διαθέτει πια αντιστάσεις όταν οι ίδιες συμπεριφορές επιδεικνύονται απέναντι σε «άλλα αντικοινωνικά» στοιχεία. Απέναντι σε κάθε λογής «παρανόμους»: Από μετανάστες μέχρι διαδηλωτές. Από «συντεχνίες» όπως, για παράδειγμα, οι «συντεχνίες των απεργών» μέχρι τις «συντεχνίες» των μαθητών που έφτασαν να παραπέμπονται με τον «αντιτρομοκρατικό» νόμο…
    Οι φωτογραφίες που μοιράστηκαν πέρσι με τα κακοποιημένα πρόσωπα των 4 του Βελβεντού, οι ιαχές που στήθηκαν στα ΜΜΕ περί «τρομοκρατών», η αντιμετώπιση της απεργίας πείνας του Ρωμανού με όρους τιμωρητικούς, δεν αποτελούν «λαθεμένες» κινήσεις. Είναι μέρος της επιχείρησης «να μάθουν» να συμβιώνουν οι πάντες με την καθημερινή καταστολή ή με την απειλή καταστολής εναντίον τους. Ένας τρόπος «να μάθουν» είναι και μέσω αυτής της δημόσιας, της διατυμπανισμένης αφαίρεσης δικαιωμάτων από τον ληστή, σήμερα, από τον οποιονδήποτε αύριο, που - σύμφωνα με τους ραβδούχους - «δεν θα κάθεται καλά».
    Μέσω της «εξοικείωσης» με την αγριότητα ή με την απειλή της αγριότητας να πλανάται στον ορίζοντα, είναι πιο εύκολο – σκέφτονται  οι κυβερνώντες - να κάνουν τον «λαουτζίκο» να φοβηθεί, να μπει στα καλούπια τους και να υποταχτεί σε εκείνο ακριβώς που ο κοινοβουλευτικός εκπρόσωπος της ΝΔ, ο κύριος Άδωνις Γεωργιάδης, το αποκάλεσε με το όνομά του: «Νόμιμη κρατική βία»...
    Στην πραγματικότητα, λοιπόν, αυτό που συμβαίνει δεν είναι η υπόθεση Ρωμανού να κριθεί με βάση τη συμφωνία ή την (κάθετη σε ό,τι μας αφορά)  διαφωνία στην τακτική της ατομικής ένοπλης δράσης των Καλάσνικοφ σαν μέσο «επαναστατικού μετασχηματισμού της κοινωνίας» (σσ: δράση η οποία αξιοποιείται από τους κρατικούς μηχανισμούς για να επιτευχθεί το ακριβώς αντίθετο από τις διακηρύξεις της – όπως δείχνει και η τρέχουσα υπόθεση - και που η στήλη επ’ αυτών έχει καταστήσει ξεκάθαρη τη θέση της σε σειρά άρθρων ώστε να μην κολλάει επάνω της καμία προβοκάτσια και καμία βλακεία).
    Αυτό που αναδεικνύεται έχει να κάνει με το εξής: Έχει ιστορικά αποδειχτεί ότι όλες σχεδόν οι απαλλοτριώσεις δικαιωμάτων ξεκινούν από απαγορεύσεις που επιβάλλονται εναντίον εκείνου που είναι ή φαντάζει σαν εξόφθαλμο. Και επιλέγεται να γίνει η αρχή από το εξόφθαλμο, επειδή η κοινή γνώμη είναι ευκολότερο να κάνει αποδεκτή την απαγόρευση που στρέφεται ενάντια στο εξόφθαλμο ή σε εκείνο που η εκάστοτε εξουσία θα επιλέξει να βαφτίσει σαν «εξόφθαλμα κακό».
    Αλλά: Αν στο όνομα της αντιμετώπισης του – πραγματικά ή κατασκευασμένα - «εξόφθαλμου» δεχτείς ως «νομιμότητα» την τακτική της εξόντωσης, τότε αρχίζεις ανεπαισθήτως να αποδέχεσαι το ξήλωμα της κάλτσας όλων των δικαιωμάτων, μη εξαιρουμένου του δικαιώματος της ανθρώπινης ζωής. Και τότε έχεις ανοίξει την κερκόπορτα για όλες τις υπόλοιπες εξοντώσεις που θα έρθουν.
    Τι είδους εξοντώσεις θα είναι αυτές και ποιους θα αφορούν; Θα το καθορίσει ο εκάστοτε ισχυρός. Ο οποίος μετά από πλύση εγκεφάλου και στο πλαίσιο ενός συσχετισμού πολιτικής δύναμης που τον ευνοεί, θα σε έχει προηγουμένως υποχρεώσει να αποδεχτείς σαν «εξόφθαλμα» βλαπτικό ετούτο ή το άλλο, που ο ίδιος θα το έχει δαιμονοποιήσει ανάλογα με τα δικά του συμφέροντα.
    Συνεπώς: Σε συνθήκες που η δημοκρατία των λίγων υποδύεται των φύλακα – άγγελο των πολλών (που τους ξεζουμίζουν οι λίγοι), σε συνθήκες που αυτή η δημοκρατία απογυμνώνεται πλήρως από την όποια βολταιρική καταγωγή της και αρχίζει σκόπιμα να «μπερδεύει» την τιμωρία με την εκδίκηση, είναι στοιχειώδης δημοκρατική άμυνα η εναντίωση στον δυνατό τη στιγμή που επιδιώκει να οικοδομήσει ένα καθεστώς όπου θα έχει εξουσία «ζωής ή θανάτου» απέναντι στον οποιονδήποτε – φυλακισμένο μάλιστα - αντίπαλό του.
    Αν του επιτραπεί αυτή η ευχέρεια τότε, στην ουσία, εκείνο που παρέχεται στον εκάστοτε (οικονομικά, πολιτικά, κατασταλτικά) ισχυρό μέσα στο σύστημα της εκμετάλλευσης, είναι να ορίζει όχι μόνο τι είναι «εγκεκριμένο» και τι όχι. Εκείνο που του παρέχεται είναι το «δικαίωμα» να αποφασίζει με όρους «ζωής ή θανάτου» απέναντι σε ό,τι δεν εγκρίνει.
    Αλλά από το σημείο αυτό και μετά είναι που ξεκινά ο φασισμός.

Γρηγόρης Λάζος. Για τη στάση του καθεστώτος απέναντι στον Νίκο Ρωμανό. Η φιλόδοξη σύνθεση.

Γρηγόρης Λάζος. Για τη στάση του καθεστώτος απέναντι στον Νίκο Ρωμανό: Η φιλόδοξη σύνθεση. 

Μια κουτσαβάκικη σύνθεση νεοσυντηρητικού ποινικο-τσαμπουκά προς τις υποτελείς τάξεις και νεοφιλελεύθερης υποταγής προς το κεφάλαιο.

Χριστόφορος Γεωργόπουλος. Περί των απεργών πείνας.

ΠΕΡΙ ΤΩΝ ΑΠΕΡΓΩΝ ΠΕΙΝΑΣ.

“Κάποιος πρέπει να γράψει ένα ποίημα για τα βάσανα των απεργών πείνας. Θα ήθελα να το γράψω εγώ, αλλά πώς να το τελειώσω;”

Από το ημερολόγιο του Bobby Sands, 10/3/1981.

     Στις 9 Νοεμβρίου 1974, ο Holger Meins, ιδρυτικό και ηγετικό στέλεχος της RAF (Red Army Fraction/ ομάδα Baader- Meinhof), βρίσκεται νεκρός έπειτα από μακρά απεργία πείνας ενάντια στις απάνθρωπες συνθήκες κράτησης του ίδιου και των συναγωνιστών του. Το δυτικογερμανικό κράτος δεν θα πτοηθεί από τον θάνατο ενός κρατουμένου στα χέρια του (άλλωστε ήταν «τρομοκράτης») και θα μεταφέρει τον υπόλοιπο πυρήνα της RAF στο Stammheim της Στουτγάρδης, για να ακολουθήσει, τον Οκτώβρη του 1977, η περίφημη «νύχτα θανάτου».

     Στις 5 Μαΐου 1981, ο Robert “Bobby” Sands, μέλος του IRA και εκλεγμένος στο βρετανικό κοινοβούλιο, πεθαίνει στην φυλακή “Maze” ύστερα από 66 μέρες απεργίας πείνας. Την ίδια χρονιά, εννέα ακόμη αγωνιστές του IRA είχαν ανάλογη μοίρα, στην προσπάθειά τους να αρθεί το ειδικό καθεστώς κράτησης των ιρλανδών πολιτικών κρατουμένων.

     Μερικές δεκαετίες μετά τους Meins και Sands, η μνημονιακή δημοκρατία των Σαμαρά- Βενιζέλου- Παπούλια φαίνεται αποφασισμένη για επιτεύγματα ανάλογα εκείνων της Δυτικής Γερμανίας του Σμιτ και της Μεγάλης Βρετανίας της Θάτσερ. Την ώρα που γράφονται οι συγκεκριμένες γραμμές, ο Νίκος Ρωμανός, ένας εκ των τεσσάρων συλληφθέντων και βασανισθέντων για την ληστεία στο Βελβεντό Κοζάνης, διανύει την εικοστή δεύτερη ημέρα στην απεργία πείνας που κήρυξε, διεκδικώντας, ως φοιτητής, το αυτονόητο δικαίωμά του σε εκπαιδευτικές άδειες. Οι γιατροί του «Γ. Γεννηματάς» επιβεβαιώνουν πως η ζωή του βρίσκεται πλέον σε άμεσο κίνδυνο, με την καρδιακή συχνότητα να βρίσκεται σταθερά στους 170 παλμούς. Η λεπτομερής καταγραφή των προβλημάτων υγείας που αντιμετωπίζει ο απεργός πείνας και η παράθεση των επίσημων αποτελεσμάτων των εργαστηριακών εξετάσεων κρίνεται άνευ σημασίας και, σε κάθε περίπτωση, δεν εντάσσεται στην οπτική του παρόντος άρθρου. Πρόκειται άλλωστε για στοιχεία αρκετά κατανοητά και προσιτά, τουλάχιστον για όποιον επιθυμεί να γνωρίζει.

     Ο αρμόδιος εισαγγελέας, αδιαφορώντας και για αυτούς ακόμη τους νόμους της αστικής δημοκρατίας που υποτίθεται ότι προασπίζεται, όχι μόνο αρνείται το δικαίωμα σε φοιτητική άδεια αλλά δίνει εντολή για υποχρεωτική σίτιση. Η τελευταία εντάσσεται από τους περισσότερους οργανισμούς ανθρωπίνων δικαιωμάτων στα βασανιστήρια και παρόμοια εντολή δεν είχε μέχρι στιγμής δοθεί στην χώρα μας. Την ίδια ώρα, οι βασανιστές του Ν. Ρωμανού παραμένουν ατιμώρητοι, όπως πάντα συνέβαινε και εξακολουθεί να συμβαίνει σε μία χώρα όπου οι βασανιστές, με ή χωρίς στολή, οι φασίστες, οι τραμπούκοι, οι χαφιέδες και οι δοσίλογοι απολαμβάνουν πλήρους ασυλίας.

     Στην πρακτική της ένοπλης πολιτικής πάλης που επέλεξε ο Ν. Ρωμανός, μέσω του αντάρτικου πόλης, θα μπορούσαμε να αφιερώσουμε σελίδες. Πιθανότατα, θα ανακυκλώναμε επιχειρήματα και θα επαναφέραμε θεωρητικά αδιέξοδα, τα οποία, στον δυτικό τουλάχιστον κόσμο, έχουν τεθεί από την εποχή της RAF και των Ερυθρών Ταξιαρχιών. Η δυνατότητα επαναστατικού μετασχηματισμού της κοινωνίας, μέσω δυναμικών αντικαθεστωτικών ενεργειών πολιτικού χαρακτήρα, από περισσότερο ή λιγότερο μαζικές ομάδες, έχει πράγματι αποτελέσει αντικείμενο εξαντλητικής ανάλυσης. Σοσιαλιστές, αναρχικοί, μαρξιστές, σοσιαλδημοκράτες, όλοι θα παρουσιάσουν μία διαφορετική θεωρητική προσέγγιση, καθεμιά με τα δικά της αδιέξοδα και τις δικές της ιστορικές αλήθειες.

     Εκείνο ωστόσο που δεν μπορεί κανείς να αμφισβητήσει- και εκεί θα σταθούμε- είναι πως ένας αγωνιστής, ακόμη ένας με επαναστατικό κοινωνικό προσανατολισμό, είναι αποφασισμένος να περάσει το μεγαλύτερο μαρτύριο και να θυσιάσει την ζωή του υπερασπιζόμενος των ιδεών του. Απολύτως συνειδητά, επιλέγει τον πλέον επώδυνο, σιωπηλό και συνάμα εκκωφαντικό, θάνατο, υπερβαίνοντας και αυτό ακόμη το ένστικτο αυτοσυντήρησης στον υπέρ πάντων αγώνα να φανεί συνεπής στον δρόμο που χάραξε.

     Σύμπτωση που επαναλαμβάνεται, λένε, παύει να είναι σύμπτωση. Και για μία ακόμη φορά εκείνος που επιλέγει τον πλέον μοναχικό και δύσβατο δρόμο τυχαίνει να αυτοπροσδιορίζεται ως «αναρχικός επαναστάτης». Την ίδια ώρα, οι κάθε λογής φασίστες, τραμπούκοι, παρακρατικοί, ναζί, νεοναζί και απόγονοι ταγματασφαλιτών σπεύδουν να εκλιπαρήσουν τους δικαστές για έλεος. Κατασκευάζουν άλλοθι και παρουσιάζονται ως θύματα σκευωρίας. Δεν είδαν τίποτε, δεν άκουσαν τίποτε. Σε κάθε περίπτωση, αν κληθούν σε απολογία, όχι μόνο δεν έχουν το θάρρος να αναλάβουν την ευθύνη των πράξεών τους αλλά δεν τολμούν ούτε να υπερασπιστούν τις ιδέες τους. Δημοκράτες γαρ, νομοταγείς πολίτες, πατριώτες, οικογενειάρχες που έπεσαν θύμα της γνωστής κομμουνιστικής συνομωσίας. Και σε αυτή την θεμελιώδη, την αγεφύρωτη ποιοτική διαφορά ήθους και θάρρους θα επιμείνουμε. Και θα αφήσουμε κατά μέρους τις τετριμμένες, συχνά υποκριτικές, θεωρητικές διαμάχες για να υποκλιθούμε στην αποφασιστικότητα ενός ανθρώπου, ο οποίος στην πράξη και όχι μόνο στα λόγια, αγωνίζεται να υλοποιήσει ο,τι εκείνος θεωρεί ως ύψιστο σκοπό της ύπαρξής του.