Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος. Ο 'ιπτάμενος ρεπόρτερ' Καραϊβάζ απαντά για το πλυντήριο του ΑΝΤ1 και τους 'iptamenoi anarxikoi' (από Unfollow, 8 Δεκεμβρίου 2014)

Ο #ιπταμένος ρεπόρτερ Καραϊβάζ απαντά για το πλυντήριο του ANT1 και τους #iptamenoi_anarxikoi| Του Λ. Χαραλαμπόπουλου

Δευτέρα 8 Δεκεμβρίου 2014 Λευτέρης Χαραλαμπόπουλος

Ο Γιώργος Καραϊβάζ, ρεπόρτερ του ΑΝΤ1 και δημιουργός της επιτυχημένης σειράς «ιπτάμενοι αναρχικοί», μας έστειλε την απάντησή του με ανάρτηση στα socdial media.
Γ. Καραϊβάζ (με τη δική του σύνταξη και ορθογραφία): «Παρακάμπτουμε το γεγονός ότι την επόμενη φορά που θα δώσουμε εξετάσεις στην ΕΣΗΕΑ θα περάσουμε πρώτα από την κριτική και διανοητική επιτροπή έγκρισης του κ. Χαραλαμπόπουλου.

Παρακάμπτουμε επίσης τη δημοκρατική επιλογή- θεση του να δημοσιεύουμε ή ν” ακούμε ότι ακριβώς θέλουμε να ακούσουμε και για το συγκεκριμένο ακριβώς λόγο, πολλές φορές γινόμαστε αποδέκτες ύβρεων και από πολλούς αστυνομικούς, για τις θέσεις, αναρτήσεις, δημοσιεύματα μας. Ο ρόλος μας δεν είναι να γίνουμε αρεστοί και εύληπτοι σε ευήκοα ώτα παλαμακιστών ή κλακαδόρων.
Πληροφορίες μεταφέρουμε, κριτική ασκούμε.
Τις περισσότερες δε φορές, όταν αυτό είναι πρακτικά και πραγματολογικά εφιχτό, τις συνοδεύουμε με ντοκουμέντα.
Ας μην βιάζεται λοιπόν ο καλός συνάδελφος, κήνσορας της δημοσιογραφιοκής ηθικής και δεοντολογίας. Το συνδέει και να συναρτά έντεχνα δε τις δικές μας πληροφορίες με άλλα δημοσιεύματα, που απέχουν της δικής μας θεώρησης, μάλλον έρχεται να δικαιώσει μια διαπιστωτική άποψη που διατυπώνει κάπου μέσα στο κείμενο της ηθικοπλαστικής κριτικής του. Γιατί η ιδεολογία από την ιδεοληψία αγαπητέ συνάδελφε, έχουν όπως και το να το κάνουμε μια απόσταση».
Η απάντησή μας
Αξιότιμε «συνάδελφε»,
Το πρώτο πράγμα που μαθαίνει κανείς στις σχολές δημοσιογραφίας είναι να ελέγχει τις πηγές του. Μάλιστα, για να είναι σίγουροι οι καθηγητές μας ότι καταλαβαίναμε όλοι τι σημαίνει αυτό, μας το μάθαιναν και σε ποιηματάκι: «ποιος, τι, πού, πότε και γιατί». Να ξέρουμε τι ψάχνουμε δηλαδή, όταν λέμε διασταύρωση της είδησης και έλεγχος των πηγών. Και να θυμόμαστε κάθε φορά να ελέγξουμε αν η «πηγή» μας προσπαθεί να μας χρησιμοποιήσει για κάποιο σκοπό που είναι άσχετος με την είδηση και τη δημοσιογραφία…
Εσείς, «συνάδελφε», δεν επιλέξατε απλώς να είστε «κύμβαλο αλαλάζον» συγκεκριμένων κύκλων της αστυνομίας. Επιλέξατε να διανθίσετε την αφήγησή τους με εντυπωσιακές εικόνες. Γιατί χρειάζεται πολλή φαντασία ακόμα και στα πλάνα που έδωσε σήμερα στην δημοσιότητα η αστυνομία να ανακαλύψει κανείς: «αερομεταφερόμενο τάγμα αναρχικών», «πελταστές» και «μοίρες κομάντο αναρχικών» που έκαναν επιθέσεις «αέρος εδάφους» -τύφλα να “χουν οι ανταποκρίσεις από τη Λωρίδα της Γάζας δηλαδή! Όχι μόνο δεν κριτικάρατε την «είδηση» αλλά την απογειώσατε (κυριολεκτικά!). Περιέργως, δεν είχατε να δείξετε ντοκουμέντα. Γιατί όμως τα άλλα ντοκουμέντα, βίντεο και φωτογραφίες της αστυνομικής κτηνωδίας, που έκαναν το γύρο των social media σας διέφυγαν; Α, ξέχασα! Αυτά δεν τα διακινούσε η αστυνομία…
Έγραφε ο Καμύ: «Υπάρχει κάτι χειρότερο, από την πανούκλα. Να συνηθίσουμε την πανούκλα». Και τα ρεπορτάζ σας στο τηλεοπτικό κανάλι ANT1 συμβάλλουν ώστε το κοινό να συνηθίσει την πανούκλα.
Αξιότιμε «συνάδελφε», για να σας βοηθήσουμε την επόμενη φορά που θα δώσετε εξετάσεις στην ΕΣΗΕΑ: στον «Έμπορο της Βενετίας» ο Σαίξπηρ γράφει ότι «για να πετύχει τους σκοπούς του ο Διάβολος μπορεί να απαγγείλει ακόμη και την Αγία Γραφή».

Αιώνες αργότερα, εν έτει 1939 στο λογοκριμένο μανιφέστο του, ο Αλμπέρ Καμύ προειδοποιούσε πως «από τρία πράγματα κινδυνεύει ο δημοσιογράφος. Την σαθρή ανοησία, τη νωθρότητα και την επιθετική βλακεία». Και υπενθύμιζε πως «τα μέσα που έχουμε στα χέρια μας είναι η διαύγεια, η άρνηση, η ειρωνεία, και η επιμονή». Καλή σας επιτυχία…
ΥΓ: Για την πληρότητα του ρεπορτάζ, αξιότιμε «συνάδελφε». Δεν έμαθες, δεν άκουσες, δεν είδες τους εκατοντάδες ασφαλίτες «κουκουλοφόρους» που μπαινόβγαιναν στα Εξάρχεια; Δεν έμαθες, δεν άκουσες, δεν είδες τις καταγγελίες των βουλευτών του ΣΥΡΙΖΑ που ήταν αυτόπτες μάρτυρες; Δεν έμαθες, δεν άκουσες, δεν είδες τη σκληρότητα με την οποία αντιμετώπισαν τα ΜΑΤ τους διαδηλωτές; Την φωτογραφία αυτή δεν την συνάντησες πουθενά; Μούγκα;

Βραβείο στους... αυθαίρετους - ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Βραβείο στους... αυθαίρετους - ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Ευταξία, ελευθερία και ταραξίες

Ευταξία, ελευθερία και ταραξίες

«Η Γερμανική διοίκησις δεν είναι διατεθειμένη να δεχθή περαιτέρω κακήν χρήσιν της παρασχεθείσης εις τον λαόν ελευθερίας, καλεί δε τούτον όπως συνέλθη και να μη παρασύρεται υπό ολίγων ταραξιών. (...) Ο νομοταγής και φιλήσυχος Ελληνικός λαός καλείται να εκλέξη μεταξύ της ασφαλείας και ησυχίας, ην του εξασφαλίζει η Γερμανική Διοίκησις, και της συμφοράς, ήτις τον αναμένει, εφ΄όσον ήθελεν εξακολουθήσει παρασυρόμενος παρ’ανατρεπτικών τινών στοιχείων.» (Εισαγωγή στο Γ. Κατρούγκαλος,  ‘Εκβιασμοί και διλήμματα λίγο πριν το τέλος’, Εποχή, 21 Δεκεμβρίου 2014)

«Μαγικά» κάτω στον Πειραιά - ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

«Μαγικά» κάτω στον Πειραιά - ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Το καπιταλιστικό Κράτος της Μεταπολίτευσης: από τον «αυταρχικό κρατισμό» στην «κατάσταση εξαίρεσης», του Χριστόφορου Βερναρδάκη - Red NoteBook

Το καπιταλιστικό Κράτος της Μεταπολίτευσης: από τον «αυταρχικό κρατισμό» στην «κατάσταση εξαίρεσης», του Χριστόφορου Βερναρδάκη - Red NoteBook

Χριστόφορος Γεωργόπουλος. Νεοφιλελευθερισμός: Από το πρώτο πείραμα μέχρι την παγκόσμια επικράτηση.

Χριστόφορος Γεωργόπουλος. Νεοφιλελευθερισμός: Από το πρώτο πείραμα μέχρι την παγκόσμια επικράτηση.

     Η πρώτη απόπειρα εξάπλωσης του νεοφιλελευθερισμού θα πραγματοποιηθεί σε ακαδημαϊκό επίπεδο και θα γνωρίσει αποτυχία. Από τα μέσα της δεκαετίας του 1960, μαζικές ανταλλαγές φοιτητών ανάμεσα στα πανεπιστήμια των Σαντιάγκο και Σικάγο απέβλεπαν στην δημιουργία μίας νέας γενιάς οικονομολόγων που θα ασπάζονταν το όραμα της ανόθευτης, ελεύθερης αγοράς. Το “Capitalism and Freedom” του Milton Friedman θα αποτελούσε για την γενιά αυτή την ιερή βίβλο της νεοφιλελεύθερης αντεπανάστασης. Ο ίδιος ο Friedman διευθύνει και επιβλέπει το πρόγραμμα. Τα «παιδιά του Σικάγο», όπως έγινε γνωστή η εν λόγω γενιά οικονομολόγων, διακηρύττουν ότι ο δημόσιος πλούτος πρέπει να μεταβιβαστεί σε ιδιωτικά χέρια. Την ίδια ώρα, αναχρονιστικά προστατευτικά μέτρα και εργασιακά κεκτημένα πρέπει να καταργηθούν. Ωστόσο, παρά το ελκυστικό «επιστημονικό» περιτύλιγμα, που αποσκοπούσε ακριβώς στην συσκότιση του ρόλου των εταιριών (η αμερικανική πολυεθνική ΙΤΤ, που ήλεγχε την τηλεφωνία της χώρας, πρωτοστάτησε στην προσπάθεια αποτροπής της εκλογής Allende που με την φιλολαϊκή πολιτική του έθιγε τα συμφέροντά της), η Χιλή των προοδευτικών πολιτικών σε υγεία, εκπαίδευση, βιομηχανία, πρότυπο για τις γειτονικές χώρες της Λατινικής Αμερικής, αντιστέκεται στην νεοφιλελεύθερη προπαγάνδα. Ο Allende κερδίζει τις εκλογές του 1970 σχηματίζει κυβέρνηση λαϊκής ενότητας. Ό,τι δεν κατάφερε η ιδεολογική κατήχηση θα το διασφαλίσει ο παραδοσιακός δρόμος του αυτοκράτορα, η ωμή βία.

     Προτού αναφερθούμε στο πρώτο πείραμα και τον τρόπο επιβολής του, τονίζουμε πως η ιστορική συγκυρία των αρχών της δεκαετίας του 1970 έχει πάψει να είναι απαγορευτική για τις νεοφιλελεύθερες ιδέες. Οι εντυπωσιακοί ρυθμοί ανάπτυξης της δεκαετίας του ’50, υπό το κράτος των κευνσιανών πολιτικών, έχουν αρχίσει να υποχωρούν στα τέλη του ’60. Επιπλέον, τα έσοδα και η ισχύς των ελίτ έχουν σε σημαντικό βαθμό περιοριστεί, την ώρα που τα συνδικάτα αυξάνουν διαρκώς την δυναμική τους. Το κεφάλαιο αναζητά άνοιγμα σε περιοχές με χαμηλό κόστος εργασίας και χαμηλή φορολόγηση. Μετατοπίζοντας τις θέσεις εργασίας σε υπανάπτυκτες χώρες και διευκολύνοντας την χρηματιστηριοποίηση της οικονομίας, θέτει σε εφαρμογή την διαδικασία αποβιομηχάνισης. Η αύξηση της ανεργίας συνεπάγεται αποδυνάμωση των συνδικάτων, λόγω της εκβιαστικής αποδοχής χαμηλότερων μισθών και της εξώθησης σε παραίτηση από εργασιακά κεκτημένα.

     Από τις αρχές του ’70 το κέντρο της οικονομίας μετατοπίζεται στον χρηματοπιστωτικό τομέα. Ο τελευταίος, την εποχή του φιλελευθερισμού, είχε τεθεί στην υπηρεσία της παραγωγικής δραστηριότητας. Πλέον οι όροι αντιστρέφονται. Το 1970, 90% του διεθνούς κεφαλαίου διοχετευόταν σε εμπόριο και μακροχρόνιες επενδύσεις και μόλις το 10% αφορούσε κερδοσκοπικές δραστηριότητες. Είκοσι χρόνια αργότερα, ο John Eatwell, οικονομολόγος στο Cambridge, θα αποδείξει πως τα ποσοστά έχουν αντιστραφεί: 10% σε επενδύσεις, 90% σε κερδοσκοπία. Το 1994, ο οικονομολόγος David Felix υπολογίζει πως μόλις το 5% των διακινούμενων κεφαλαίων έχει σχέση με την πραγματική οικονομία. Σήμερα, με τις πλέον μετριοπαθείς εκτιμήσεις, στα 15 ευρώ χρηματικού πλούτου μόλις το ένα αντιστοιχεί σε πραγματικό πλούτο. Το σύνολο των ερευνητικών δεδομένων οδηγεί αβίαστα στο συμπέρασμα πως η χρηματοοικονομική σφαίρα κυριαρχεί επί της πραγματικής οικονομίας.

     Τα παραπάνω δεν συνιστούν κάποια παρεκτροπή ή δυσλειτουργία του νεοφιλελεύθερου προγράμματος. Ως ταξικό πρόγραμμα, με σκοπό την παγίωση και ενίσχυση της κυριαρχίας της άρχουσας ελίτ, ο νεοφιλελευθερισμός εμπεριέχει την στρατηγική επιλογή της συγκέντρωσης της παγκόσμιας οικονομικής ισχύος στα χέρια μιας κλειστής ομάδας τραπεζών και πολυεθνικών. Η διοχέτευση της διαρκώς αυξανόμενης υπεραξίας σε μία ανεξέλεγκτη κερδοσκοπία υπήρξε, υπό το πρίσμα αυτό, μονόδρομος.

     Παρά την ευνοϊκή ιστορική συγκυρία, ο νεοφιλελευθερισμός θα αποτύχει στην απόπειρα ιδεολογικής, ειρηνικής επικράτησης. Το πρώτο πείραμα θα πραγματοποιηθεί στην χώρα που είχε εξ’ αρχής επιλεγεί ως εργαστήρι, την Χιλή. Ο Allende ανατρέπεται πραξικοπηματικά από τον δικτάτορα Pinochet στις 11/9/1973 και βρίσκεται νεκρός εντός του προεδρικού μεγάρου. Ακολουθούν συλλήψεις, βασανισμοί, εκτελέσεις, «εξαφανίσεις». Το Εθνικό Στάδιο της Χιλής μετατρέπεται σε στρατόπεδο συγκέντρωσης αντιφρονούντων. Η μαρξιστική απειλή που ενσάρκωνε το πρόγραμμα Allende, δηλαδή η προτεραιότητα σε υγεία, εκπαίδευση, κοινωνική πρόνοια, σε βάρος των βραχυπρόθεσμων συμφερόντων των ιδιωτικών τυραννιών, αποτελούσε παρελθόν. Αναλαμβάνουν πλέον οι αληθινοί πατριώτες και ανοίγει ο δρόμος για την εφαρμογή του προγράμματος του Σικάγο. Ο έλεγχος στις τιμές καταργείται, η οικονομία απορρυθμίζεται, οι κοινωνικές δαπάνες περικόπτονται, η δημόσια περιουσία εκποιείται σε ιδανικές (για τους αγοραστές) τιμές. Το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο (ΔΝΤ) εμφανίζεται τον Φεβρουάριο του 1974, λίγους μόνο μήνες μετά το πραξικόπημα, για να παράσχει το πρώτο σωτήριο δάνειο, την ώρα που ο Πινοσέτ έχει ήδη προλάβει να «στολίσει» την χώρα του με τον υψηλότερο πληθωρισμό παγκοσμίως. Τα αποτελέσματα άμεσα και εντυπωσιακά- άνοδος της ανεργίας κατά 25%, πτώση της βιομηχανικής παραγωγής κατά 26%, συμπίεση των μισθών και χρεοκοπία χιλιάδων μικρομεσαίων. Τα παραπάνω χαιρετίστηκαν από το ΔΝΤ ως «μέγιστο επίτευγμα της οικονομικής πολιτικής της Χιλής».

     Μετά την Χιλή, ακολουθεί η πολύπαθη Αργεντινή. Στις 24/3/1976 η Ιζαμπέλ Περόν ανατρέπεται από πραξικόπημα τριών στρατηγών, προεξάρχοντος του Χόρχε Βιντέλα. Οι βαρβαρότητες που θα συντελεσθούν εδώ δεν υπολείπονται σε τίποτε των χιτλερικών φρικαλεοτήτων. Τεχνικές βασανισμού («επιδεξιότητες» κατά την CIA) διδάσκονται στις ΗΠΑ και η τεχνογνωσία μεταφέρεται στην Αργεντινή. Θύματα φοιτητές, συνδικαλιστές, αντιφρονούντες, κυοφορούσες μητέρες, οποιοσδήποτε λαμβάνει την ετικέτα  του κομμουνιστή. Οι μαθητές του Friedman αναλαμβάνουν στρατηγικά οικονομικά πόστα και εφαρμόζουν πιστά τα διδάγματα του “Capitalism and Freedom”. Στα άμεσα επιτεύγματά τους συγκαταλέγονται η υποτίμηση της αξίας των μισθών κατά 40% σε λιγότερο από ένα χρόνο και το κλείσιμο δεκάδων βιομηχανιών. Μετά την σωτήρια επέμβαση του ΔΝΤ το 1991, πάνω από 50% του πληθυσμού θα βρεθεί κάτω από το όριο της φτώχειας και ένα (επίσημο) 20% στην ανεργία. Δέκα χρόνια αργότερα η χώρα θα κηρύξει χρεωκοπία και ο εξωνημένος πρόεδρός της Φερνάντο ντε λα Ρούα θα εγκαταλείψει με ελικόπτερο το προεδρικό μέγαρο, αφήνοντας πίσω 35 δολοφονημένους από αστυνομία και ειδικούς φρουρούς τραπεζών, 30.000 παράπλευρες απώλειες (αυτοκτονίες, εμφράγματα λόγω κατάθλιψης και άγχους), 20 εκατομμύρια σε απόλυτη φτώχεια και εξαθλίωση.

     Σειρά θα λάβουν το Εκουαδόρ και ο Παναμάς την περίοδο 1979-1981. Των δύο χωρών ηγούνται πολιτικοί που σέβονται απόλυτα την λαϊκή βούληση, υποστηρίζουν με σθένος το δικαίωμα τους σε αυτοδιάθεση, θέτουν ως προτεραιότητα την προστασία της αγοραστικής δύναμης και του μισθού των εργατών. Προστατεύουν τα πετρέλαια των χωρών τους και αντιτίθενται στην εκποίηση δημόσιας περιουσίας. Εφαρμόζουν δηλαδή ακριβώς ό,τι αντίκειται στην νεοφιλελεύθερη θρησκεία. Μέσα σε τρεις μήνες, οι δύο πρόεδροι που αντιστάθηκαν θα σκοτωθούν σε πανομοιότυπα, αμφιλεγόμενα αεροπορικά ατυχήματα. Αργότερα, ο «οικονομικός εκτελεστής» John Perkins θα αποκάλυπτε πως και οι δύο είχαν προμελετημένα δολοφονηθεί με βόμβες που η CIA είχε τοποθετήσει στα αεροπλάνα τους.

     Μία ματιά στην τραγική ιστορία των μαρτυρικών χωρών της Κεντρικής Λατινικής Αμερικής αρκεί για να φανερώσει πως Χιλή και Αργεντινή, Εκουαδόρ και Παναμάς, αποτελούν ενδεικτικά μόνο παραδείγματα. Γουατεμάλα, Αϊτή, Νικαράγουα, Ελ Σαλβαδόρ, Μεξικό, Κολομβία, Βραζιλία, Ουρουγουάη, εμφανίζουν την ίδια εικόνα: δικτατορίες ή ψευδοδημοκρατίες επιβαλλόμενες από τις ΗΠΑ, καθοδηγούμενες από την CIA και χρηματοδοτούμενες από τις πολυεθνικές, βασανιστήρια, εκτελέσεις και κρατική τρομοκρατία, αναγκαστικές «σωτηρίες» και «ανθρωπιστικές» βοήθειες, «ασθενείς στην εντατική» και «φιλεύσπλαχνοι γιατροί», παντού η ίδια, ηχηρή απόδειξη πως η ελευθερία της αγοράς καταργεί  την ελευθερία του ανθρώπου.

     Η άνοδος των Ronald Reagan(1981) και Margaret Thatcher(1979) στην εξουσία των ΗΠΑ και Μ. Βρετανίας αντιστοίχως, θα ανοίξουν τον δρόμο για την κατάκτηση του δυτικού κόσμου και την ολοκλήρωση της παγκόσμιας επικράτησης του νεοφιλελευθερισμού. Οι πολιτικές τους μπορούν να χαρακτηρισθούν ως ενορχηστρωμένη προσπάθεια εξόντωσης των συλλογικοτήτων. Μετωπική σύγκρουση με τα συνδικάτα, εξάρθρωση του προνοιακού κράτους, κατάργηση των επιδομάτων, ποινικοποίηση της φτώχειας, μεταβίβαση της δημόσια περιουσίας σε ιδιωτικά χέρια. Στα αποτελέσματα των συγκεκριμένων πολιτικών σε οικονομία και κοινωνία θα αναφερθούμε ειδικότερα στην συνέχεια. Τονίζουμε ήδη από το σημείο αυτό πως η επικράτηση των Reagan και Thatcher, πνευματικών παιδιών του Hayek, σηματοδότησε την ολοκληρωτική ιδεολογική επικράτηση του νεοφιλελευθερισμού. Οι τράπεζες έχουν ήδη φροντίσει να προσδώσουν το απαραίτητο επιστημονικό κύρος στο νεοφιλελεύθερο εγχείρημα. Στους Friedman και  Hayek απονέμεται Νόμπελ Οικονομίας.

     Στις παραπάνω χώρες προσθέτουμε τις Ανατολική Γερμανία, Νότιο Αφρική, Νότιο Κορέα, Κίνα, Ιράκ, Πολωνία, Ιρλανδία, Ρωσία, Ελλάδα και έχουμε μία πλήρη εικόνα της παγκόσμιας επικράτησης του νεοφιλελευθερισμού. Καθεμία έχει παρόμοιες ιστορίες να αφηγηθεί και προσφέρεται για την μελέτη του νεοφιλελεύθερου θαύματος.

Γνωρίζετε ότι ... Πολιτική οικονομία - Έμμεση βία. Εκουαδόρ και Παναμάς: Βίοι παράλληλοι και νεοφιλελεύθεροι, Δεκέμβριος 2014

Γνωρίζετε ότι ... Πολιτική οικονομία - Έμμεση βία. Εκουαδόρ και Παναμάς: Βίοι παράλληλοι και νεοφιλελεύθεροι, Δεκέμβριος 2014[1].
Χριστόφορος Γεωργόπουλος. 

     Το 1979, ο Χάιμε Ρολντός Αγκιλέρα εκλέγεται πρόεδρος του Εκουαδόρ. Τυπικός νασιοναλιστής, επιδίωκε προστασία του πετρελαίου, διανομή μέρους των κερδών στον λαό του, διπλασιασμό της αγοραστικής δύναμης και του μισθού των εργατών. Ακριβώς ό,τι αντιτίθετο στην θρησκεία του νεοφιλελευθερισμού. Παρά τις απειλές των “economic hitmen”, ο Ρολντός ήταν αποφασισμένος να υπερασπιστεί την αυτοδιάθεση του Εκουαδόρ απέναντι στον παρεμβατισμό των ΗΠΑ και τα οικονομικά αρπακτικά. Στις 24-5-1981 θα πεθάνει σε αεροπορικό δυστύχημα. Οι φωνές για δολοφονία θα ακολουθηθούν από έρευνα μίας εβδομάδας και η υπόθεση θα κλείσει ως δυστύχημα. Όσοι υποστήριζαν πιο ένθερμα την εκδοχή της εκτέλεσης θα βρουν με την σειρά τους τραγικό θάνατο σε αυτοκινητικά δυστυχήματα.

     Την ίδια περίοδο στον Παναμά κυβερνούσε ο Ομάρ Χερέρα Τορίχος, ένας de facto, μη εκλεγμένος ηγέτης που πάντως σεβόταν απόλυτα την λαϊκή βούληση και υποστήριζε σε σθένος την αυτοδιάθεση της χώρας του, δηλώνοντας πως «θα πεθάνουμε για να ανεξαρτητοποιηθεί η πατρίδα μας». Ήδη από το 1964 ο Παναμάς απαιτεί την κυριότητα της διώρυγας, την οποία το 1904 είχαν κατασκευάσει οι ΗΠΑ.  Στο μεσοδιάστημα ξεσπούν ταραχές με εκατοντάδες νεκρούς και τραυματίες. Το 1976 ο Reagan θα διακόψει τις διαπραγματεύσεις με τον Τορίχος, με το γνωστό επιχείρημα του φιλοκομμουνισμού, ενώ στην αδύναμη χώρα του Παναμά θα δει άλλη μία απειλή για την εθνική ασφάλεια των ΗΠΑ. Σπουδαίος πολιτικός ο Reagan. Όμως το ταλέντο του στην τρομοκρατία και την κατασκευή φανταστικών εχθρών δεν θα εκτιμάτο ακόμη και έτσι τον Ιανουάριο του 1977 πρόεδρος των ΗΠΑ θα ορκιστεί ο διαλλακτικός Τζίμι Κάρτερ. Την ίδια χρονιά ο Παναμάς αναλαμβάνει την κυριότητα της διώρυγας, μετά από επιτυχείς διαπραγματεύσεις των δύο ηγετών. Ωστόσο, τον Ιανουάριο του 1981 ο Reagan θα ανέβει στην εξουσία. Λίγους μήνες αργότερα, στις 31-7-1981, ο Τορίχος θα πεθάνει σε αεροπορικό δυστύχημα. Ήταν ο δεύτερος πρόεδρος χώρας της Λατινικής Αμερικής που αντιστεκόταν στον επεκτατικό νεοφιλελευθερισμό των ΗΠΑ και σκοτωνόταν μέσα σε τρεις μήνες σε ένα πανομοιότυπο αμφιλεγόμενο «ατύχημα». Λέγεται πως, λίγο πριν τον θάνατο του είπε στον «οικονομικό εκτελεστή»: «Αν συμφωνήσω με αυτά που μου προτείνετε θα γίνω πλούσιος. Αλλά εγώ θέλω να βοηθήσω τους φτωχούς της χώρας μου».

     Αργότερα, ο “economic hitman” John Perkins θα αποκάλυπτε πως τόσο ο Ρολντός όσο και ο Τορίχος είχαν προμελετημένα δολοφονηθεί από τα “τσακάλια” της CIA με βόμβες τοποθετημένες στα αεροπλάνα τους.

---

[1] Τα στοιχεία που παρατίθενται βασίζονται στο εξαιρετικό ντοκιμαντέρ του Στέλιου Κούλογλου “Η Εξομολόγηση ενός Οικονομικού Δολοφόνου”, παραγωγής 2007.

«Λευκή», αναίμακτη γενοκτονία - ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

«Λευκή», αναίμακτη γενοκτονία - ΤΟ ΠΟΝΤΙΚΙ

Εικονική ελευθερία (από το freepen.gr)

Εικονική ελευθερία

Χριστόφορος Γεωργόπουλος. Νεοφιλελευθερισμός: Απαρχές και βασικές θεωρητικές αρχές.

ΝΕΟΦΙΛΕΛΕΥΘΕΡΙΣΜΟΣ: ΑΠΑΡΧΕΣ ΚΑΙ ΒΑΣΙΚΕΣ ΘΕΩΡΗΤΙΚΕΣ ΑΡΧΕΣ.

           Όπως υποδηλώνει το πρόθεμα «νέο», ο νεοφιλελευθερισμός αναφέρεται στην- σε πρώτη φάση- αναβίωση της θεωρίας του κλασικού φιλελευθερισμού. Ο τελευταίος, ως οικονομικό ρεύμα κατά των κυβερνητικών παρεμβάσεων και υπέρ της ελευθέρωσης του εμπορίου, θεμελιώνεται από τον Σκωτσέζο Adam Smith στο “Wealth of Nations” (1776) και επικρατεί κατά τον 19^ο και μέχρι τις αρχές του 20^ου αιώνα. Νωρίτερα, οι Thomas Hobbes, John Locke και John Stuart Mill έχουν σφραγίσει την φιλελεύθερη πολιτική παράδοση. Αντιμετωπίζουν το κράτος ως οντότητα απολύτως διακριτή από την κοινωνία, μία τεχνητή κατασκευή που έρχεται να διασφαλίσει ό,τι η φύση αδυνατεί να εγγυηθεί: τάξη, ασφάλεια, προστασία των δικαιωμάτων και ιδίως της ατομικής ιδιοκτησίας. Η δε κοινωνία λογίζεται ως άθροισμα ατόμων. Κατά συνέπεια, δεν υφίσταται «γενικό», «κοινό» συμφέρον, υπέρτερο των επιμέρους ατομικών. Η ατομική ιδιοκτησία και η συνακόλουθη κατοχύρωση των σχέσεων κυριότητας, όχι μόνο λαμβάνουν απόλυτη προτεραιότητα έναντι των υπόλοιπων δικαιωμάτων, αλλά τοποθετούνται αναδρομικά στην ίδια την ανθρώπινη φύση. Για τον Locke, το κράτος δεν υπάρχει παρά για την διατήρηση και προστασία της ιδιοκτησίας. Για τον Hobbes, η σύσταση της κοινωνίας εδράζεται σε μία εκτίμηση προσκομιδής κέρδους έναντι της κατάστασης αναρχίας που επικρατεί στην φύση. Τα κίνητρα της ανθρώπινης συμπεριφοράς εκλαμβάνονται ως κατ’ εξοχήν ωφελιμιστικά, στην βάση μίας υποτιθέμενης, έμφυτης επιθυμίας προς καλοπέραση. Στις αντιλήψεις αυτές τίθενται οι βάσεις του ατομικισμού και του καταναλωτισμού, που θα προσδιορίσουν το άτομο σε όλη την ιστορική πορεία του καπιταλισμού.

     Ωστόσο, όταν ο νεοφιλελευθερισμός εμφανίζεται, στα μέσα της δεκαετίας του 1940, η ιστορική συγκυρία είναι μάλλον αποθαρρυντική. Η τραυματική εμπειρία του κραχ του 1929 έχει αποκαθηλώσει την πίστη στην δύναμη της ελεύθερης αγοράς. Με σπουδαιότερο δείγμα γραφής το “New Deal” του Franklin Roosevelt, η θεωρία του αμερικανού οικονομολόγου John Maynard Keynes έχει καταστεί σε τέτοιο βαθμό κυρίαρχη, ώστε μία ολόκληρη φάση ιστορικής εξέλιξης του καπιταλισμού (1930-1970) να απαντάται συχνά ως «κευνσιανό σύστημα». Το πρόγραμμα του Keynes συνίστατο σε περιορισμό του laissez- faire των εταιριών, με παράλληλη αύξηση των δημοσίων δαπανών, του ύψους και της διάρκειας που ήταν αναγκαία για να καταπολεμηθεί η ανεργία. Απαιτούσε ενεργή κυβερνητική παρέμβαση στην οικονομική σφαίρα, ενθάρρυνε σειρά επενδύσεων σε δημόσια έργα, προέβλεπε προστατευτικές ρυθμίσεις για την εργασία.

      Στο παραπάνω πρόγραμμα του Keynes, οι βασικοί εκπρόσωποι του νεοφιλελευθερισμού Friedrich Hayek, Milton Friedman, Robert Nozick, George Stigler αναγνωρίζουν έναν εχθρό ομόλογο του κομμουνισμού. Δέχονται ως αδιαπραγμάτευτη αρχή πως η ελευθερία του ατόμου μπορεί να πραγματωθεί μόνο στο πλαίσιο μίας αγοράς απαλλαγμένης από κρατικές παρεμβάσεις. Η αγορά λογίζεται ως σύστημα αυτορρυθμιζόμενο, λειτουργικό και αποτελεσματικό κατά έναν φυσικό, νομοτελειακό τρόπο- ένας μηχανισμός καθαρός, αλάθητος, αόρατος. Απαιτούν την επιστροφή στο ανεμπόδιστο, αμόλυντο laissez-faire του κλασικού φιλελευθερισμού. Το κράτος τίθεται στην υπηρεσία της ελεύθερης αγοράς, περιορίζεται στην διασφάλιση της απρόσκοπτης λειτουργίας της και στην καταστολή κάθε απόπειρας συρρίκνωσής της.

     Ωστόσο, πολύ πέρα από απλή αναβίωση της φιλελεύθερης παράδοσης, ο νεοφιλελευθερισμός συνιστά ένα ευρύ πολιτικό πρόγραμμα σύνθεσης φιλελευθερισμού και συντηρητισμού. Ο Hayek θεωρούσε τους όρους «συντηρητικός» και «φιλελεύθερος» ταυτόσημους. Ο νεοφιλελευθερισμός διαθέτει ένα μάλλον ελιτίστικο αξιακό περιεχόμενο σε σχέση με τον κλασικό φιλελευθερισμό, με παράλληλη έμφαση σε καλλιέργεια «ηθικών πανικών» και έξαρσης του λαϊκισμού σχετικά με ζητήματα εγκληματικότητας, μετανάστευσης, απεργιών, συνδικαλισμού, θέματα θεμελιώδη για την συντηρητική ατζέντα. Πρόκειται για έκδοση του καπιταλισμού που φιλοδοξεί να απαλλαγεί από ατομικά δικαιώματα και συλλογικότητες. Στην βάση αυτού του συνδυασμού laissez-faire και συντηρητικής παράδοσης διαμορφώνεται το ιερό τρίπτυχο του νεοφιλελευθερισμού, ένα πρόγραμμα με επιπτώσεις που εκτείνονται στο σύνολο της οικονομικής και κοινωνικής σφαίρας και με ανεξαίρετη εφαρμογή στις χώρες που ακολούθησαν την νεοφιλελεύθερη οδό: α) ιδιωτικοποιήσεις, β)περικοπές κοινωνικών δαπανών, γ) απορρύθμιση εργασιακών δικαιωμάτων, εξόντωση συνδικαλιστικών οργανώσεων και διάλυση κάθε συλλογικότητας.